الشيخ رسول جعفريان

1017

صفويه در عرصه دين ، فرهنگ و سياست ( فارسى )

الله تعالى بنا بر لطف و كرم خود فقير را از آن ظلمت‌آباد كفر بيرون آورده به نور دين مبين هدايت فرموده است ، پس مىترسم كه فرداى قيامت از من بپرسد كه هرگاه من تو را بنا بر لطف و مرحمت خود هدايت نمودم چرا تو به آنان كه مىدانستى كه گمراهند راه حق را ننمودى و سعى در هدايت ايشان نكردى و بر ايشان چنانچه من تو را رحم كردم تو ترحّم نكردى . پس خدا مىداند كه بنابراين است كه زره ناپروايى از دشمنى اين طوايف در بركرده » ام . دربارهء كتاب سيف المؤمنين اين كتاب در اصل ترجمهء متن عربى سفر پيدايش تورات است كه در سال 1671 در روم چاپ شده است . مؤلف از اين كتاب به عنوان جلد نخست سيف المؤمنين ياد كرده ، اما هيچ اشاره‌اى به اين كه مجلدى ديگر نيز تأليف شده باشد وجود ندارد . نسخه‌اى از چاپ مزبور از كتاب مقدس در اختيار مؤلف بوده و وى عربى را با متن لاتين ( كه گويا در برابر همان متن عربى چاپ شده بوده ) تطبيق داده و افزون بر ترجمهء آن به فارسى ، اشكالاتى كه به نظرش آمده تذكر داده است . متن عربى مزبور بار ديگر در سال 1860 در اروپا چاپ شده كه اين متن در اختيار ما قرار داشت و ما متن عربى نسخهء خود را با آن مقايسه كرديم . ( در اين باره به توضيح پايانى مقدمه توجه فرماييد . ) مؤلف در مرحلهء بعد ، در ادامه هر فصلى ، اشكالاتى كه نسبت به متن داشته ، تحت عنوان مزخرفات آن باب ، شرح كرده است . اين كار تا پايان سفر پيدايش انجام شده است . در ادامه ، وى ترجمهء چهل سورهء تورات منسوب به امير المؤمنين عليه السلام را آورده و در ادامه ، دوازده باب از حكمت سليمان را ترجمه كرده است . در ابتدا و انتهاى كتاب آگاهى ويژه‌اى دربارهء تاريخ تأليف كتاب نيامده است ؛ اما در موردى از داخل متن مىتوان يقين كرد كه كتاب در سال 1122 تأليف شده است . وى نوشته است : . . . و بعد از آن برايشان واجب است كه موافق طريقهء استدلال راويان آن قول را كه اختيار كردند ذكر نمايند و بيان اعتقاد و مذهب ايشان را بكنند تا آنكه معلوم شود كه چه قسم مردمى بوده‌اند كه به محض گفتار ايشان علم قطعى كه از تواتر هزار و صد و بيست و دو سال بر صدق دعوت و اظهار معجزات پيغمبر آخر الزمان بهم رسيده است بر هم تواند خورد ؟ انگيزهء مؤلف از تأليف اين كتاب نقد ترجمهء عربى رايج كتاب مقدس بوده كه به سال 1671 ميلادى در رم چاپ و در دنياى اسلام توزيع شده است . او كه خود را « از علما و اعظم پادريان و پيران » نصارا مىداند ، با اين نقد خواسته است تا با به دست دادن ترجمهء